گُلبرگ را ز سُنْبُلِ مُشکین، نِقاب کُن

بیت ۱گُلبرگ را ز سُنْبُلِ مُشکین، نِقاب کُن / یعنی که رُخ بپوش و جهانی، خراب کُن

گلبرگ (رخ) را با سنبل مشکین (زلف) نقاب کن؛ یعنی رخ بپوش و جهانی را خراب کن.

بیت ۳اَیّامِ گُل، چو عمر به رفتن شتاب کرد / ساقی به دورِ بادهٔ گلگون، شتاب کُن

روزهای گل مانند عمر به رفتن شتاب کرد؛ ساقی، در گردش باده گلگون شتاب کن.

بیت ۵بویِ بنفشه بشنو و زُلْفِ نگار گیر / بِنْگَر به رنگِ لاله و عَزْمِ شراب کُن

بوی بنفشه را بشنو و زلف نگار را بگیر؛ به رنگ لاله بنگر و قصد شراب کن.

بیت ۷همچون حُباب، دیده به رویِ قَدَح گُشای / وین خانه را قیاسِ اساس از حُباب کُن

مانند حباب چشم به روی قدح بگشا و بنیاد این خانه را از حباب قیاس کن.

بیت ۸حافظ وِصال می‌طَلَبَد از رهِ دُعا / یا رب! دعایِ خسته‌دلان، مُسْتَجاب کُن

حافظ از راه دعا وصال می‌طلبد؛ خدایا دعای خسته‌دلان را مستجاب کن.