بالابلندِ عِشْوِه‌گرِ نقش‌بازِ من

بیت ۱بالابلندِ عِشْوِه‌گرِ نقش‌بازِ من / کوتاه کرد قصّهٔ زُهْدِ درازِ من

بلندبالای عشوه‌گر نقش‌باز من قصه زهد دراز مرا کوتاه کرد.

بیت ۲دیدی دلا که آخرِ پیری و زُهْد و عِلْم / با من چه کَرْد دیدهٔ معشوقه‌بازِ من؟

ای دل دیدی که در پایان پیری و زهد و علم، چشم معشوقه‌باز من با من چه کرد؟

بیت ۴گفتم به دَلْقِ زَرْق بپوشم نشانِ عشق / غَمّاز بود اَشْک و عَیان کرد رازِ من

گفتم با خرقه ریا نشان عشق را بپوشانم؛ اشک سخن‌چین بود و رازم را آشکار کرد.

بیت ۷نقشی بر آب می‌زنم از گریه، حالیا / تا کی شود قرینِ حقیقت، مجازِ من

اکنون با گریه نقشی بر آب می‌زنم؛ تا کی مجاز من همراه حقیقت شود.

بیت ۸بر خود، چو شمع، خنده‌زنان، گریه می‌کنم / تا با تو سنگ‌دل چه کُنَد سوز و سازِ من؟

مانند شمع خنده‌زنان بر خود گریه می‌کنم، تا ببینم سوز و ساز من با تو سنگدل چه می‌کند.