چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من

بیت ۱چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من / ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من

وقتی خاک راهش می‌شوم دامن از من می‌افشاند و اگر بگویم دلت را بگردان، روی از من می‌گرداند.

بیت ۳چشم خود را گفتم آخر یک نظر سیرش ببین / گفت می‌خواهی مگر تا جوی خون راند ز من؟

به چشمم گفتم یک بار سیر ببینش؛ گفت: می‌خواهی جوی خون از من روان کند؟

بیت ۴او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود / کام بستانم از او یا داد بستاند ز من

او تشنه خون من است و من تشنه لبش؛ ببینیم من کام از او می‌گیرم یا او داد از من.

بیت ۵گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست / بس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند ز من

اگر مانند فرهاد به تلخی جان بدهم باکی نیست، که حکایت‌های شیرین بسیاری از من می‌ماند.

بیت ۸صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم / عشق در هر گوشه‌ای افسانه‌ای خواند ز من

حافظ صبر کن، که اگر درس غم این‌گونه باشد، عشق در هر گوشه افسانه‌ای از من می‌خواند.