از خون دل نوشتم، نزدیک دوست نامه

بیت ۱از خون دل نوشتم، نزدیک دوست نامه / «اِنّی رَأیتُ دَهراً، مِن هَجْرِکَ القیامه»

با خون دل نامه‌ای برای دوست نوشتم: روزگاری دیدم که از هجر تو قیامت بود.

بیت ۲دارم من از فراقش، در دیده صد علامت / لَیسَت دُموعُ عَینی، هٰذا لَنا العلامه؟

از فراقش صد نشانه در چشم دارم؛ آیا اشک‌های چشمم نشانه‌ای برای ما نیست؟

بیت ۳هر چند کآزمودم، از وی نبود سودم / مَن جَرَّبَ المُجَرَّب، حَلَّت به الندامه

هرچند آزمودم، از او سودی نبردم؛ هر کس آزموده را بیازماید، پشیمان می‌شود.

بیت ۴پرسیدم از طبیبی، احوال دوست گفتا / «فی بُعدها عذابٌ، فی قُربها السلامه»

از طبیبی حال دوست را پرسیدم؛ گفت: در دوری‌اش عذاب است و در نزدیکی‌اش سلامت.

بیت ۵گفتم «ملامت آید، گر گِرد دوست گردم» / و اللهِ ما رَأینا، حُباً بِلا ملامه

گفتم اگر گرد دوست بگردم ملامت می‌آید؛ به خدا سوگند عشقی بی‌ملامت ندیدیم.