طُفیلِ هستیِ عشقند آدمیّ و پَری

۱طُفیلِ هستیِ عشقند آدمیّ و پَریارادتی بنما تا سعادتی بِبَری

۲بکوش خواجه و از عشق بی‌نصیب مباشکه بنده را نخرد کس به عیب بی‌هنری

۳می صبوح و شکرخواب صبحدم تا چند؟به عذر نیم‌شبی کوش و گریهٔ سحری

۴تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین‌کارکه در برابر چشمیّ و غایب از نظری؟

۵هزار جان مقدّس بسوخت زین غیرتکه هر صباح و مسا شمع مجلس دگری

۶ز من به حضرت آصف که می‌برد پیغامکه یاد گیر دو مصرع ز من به نظم دری؟

۷بیا که وضع جهان را چنان که من دیدمگر امتحان بکنی مِی خوریّ و غم نخوری

۸کلاه سروریت کج مباد بر سر حُسنکه زیب بخت و سزاوار ملک و تاج سری

۹به بوی زُلف و رُخت می‌روند و می‌آیندصبا به غالیه ساییّ و گل به جلوه‌گری

۱۰چو مستعّد نظر نیستی وصال مجویکه جام جم نکند سود وقت بی‌بصری

۱۱دعای گوشه‌نشینان بلا بگرداندچرا به گوشهٔ چشمی به ما نمی‌نگری؟

۱۲بیا و سلطنت از ما بخر به مایهٔ حسنوَزین معامله غافل مشو که حیف خوری

۱۳طریق عشق طریقی عجب خطرناک استنعوذبالله اگر ره به مقصدی نبری

۱۴به یُمنِ همّتِ حافظ امید هست که بازاَریٰ اُسامِرُ لیلایَ لَیلةَ القَمَری