کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی

بیت ۱کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی / بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی

قصه شوقم را نوشتم و چشمم گریان بود؛ بیا که بی تو از غمناکی به جان آمدم.

بیت ۲بسا که گفته‌ام از شوق با دو دیدهٔ خود / أیا مَنازِلَ سَلمیٰ فَأینَ سَلماکِ؟

بسا که از شوق به دو چشمم گفته‌ام: ای منزل‌های سلمی، سلمای تو کجاست؟

بیت ۳عجیب واقعه‌ای و غریب حادثه‌ای / أنَا اصْطَبَرتُ قَتیلاً و قاتِلی شاکی

واقعه‌ای عجیب و حادثه‌ای غریب: من کشته شدم و صبر کردم، و قاتلم شاکی است.

بیت ۷دَعِ التَّکاسُلَ تَغْنَمْ فَقَد جَری مَثَلٌ / که زادِ راهروان چستی است و چالاکی

تنبلی را رها کن تا بهره ببری، که مثلی رایج است: توشه رهروان چستی و چالاکی است.

بیت ۹ز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زند؟ / که همچو صنع خدایی ورای ادراکی

حافظ چگونه از وصف زیبایی تو سخن بگوید، که مانند صنع خدا فراتر از ادراکی.