دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی

بیت ۱دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی / فراغتی و کتابی و گوشهٔ چمنی

دو یار زیرک و دو من باده کهنه، فراغتی و کتابی و گوشه چمنی.

بیت ۲من این مقام به دنیا و آخرت ندهم / اگر چه در پِی‌ام افتند هر دم انجمنی

من این جایگاه را به دنیا و آخرت نمی‌دهم، هرچند هر دم جمعی به دنبالم بیفتند.

بیت ۳هر آن که کنج قناعت به گنج دنیا داد / فروخت یوسف مصری به کمترین ثمنی

هر کس کنج قناعت را به گنج دنیا فروخت، یوسف مصری را به کمترین بها فروخت.

بیت ۴بیا که رونق این کارخانه کم نشود / به زهدِ همچو تویی، یا به فسق همچو منی

بیا که رونق این کارخانه (جهان) با زهد همچو تو یا فسق همچو من کم نمی‌شود.

بیت ۸به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند / چنین عزیز نگینی به دست اهرمنی

ای دل، صبر کن، که حق چنین نگین عزیزی را در دست اهریمنی رها نمی‌کند.