ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی

بیت ۱ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی / من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی

ساقی، سایه ابر است و بهار و لب جوی؛ من نمی‌گویم چه کن، اگر اهل دلی خودت بگو.

بیت ۳سفله‌طبع است جهان، بر کَرَمَش تکیه مکن / ای جهان‌دیده! ثباتِ قدم از سفله مجوی

جهان فرومایه‌طبع است؛ بر کرمش تکیه مکن؛ ای جهاندیده، از فرومایه ثبات قدم مجوی.

بیت ۴دو نصیحت کنمت بشنو و صد گنج ببر / «از در عیش درآ و به ره عیب مپوی»

دو نصیحت می‌کنم، بشنو و صد گنج ببر: از در شادی درآ و به راه عیبجویی مرو.

بیت ۵شکر آن را که دگربار رسیدی به بهار / بیخ نیکی بنشان و ره تحقیق بجوی

به شکرانه این‌که دوباره به بهار رسیدی، ریشه نیکی بنشان و راه حقیقت را بجوی.

بیت ۶روی جانان طلبی، آینه را قابل ساز / ور نه هرگز گل و نسرین ندمد ز آهن و روی

اگر روی جانان را می‌طلبی، آینه را قابل کن، وگرنه هرگز از آهن و روی گل و نسرین نمی‌روید.