به دامِ زلفِ تو دل مبتلایِ خویشتن است

۱به دامِ زلفِ تو دل مبتلایِ خویشتن استبکُش به غمزه که اینَش سزایِ خویشتن است

۲گَرَت ز دست برآید مُرادِ خاطرِ مابه دست باش که خیری به جایِ خویشتن است

۳به جانت ای بتِ شیرین دهن که همچون شمعشبانِ تیره، مُرادم فنایِ خویشتن است

۴چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبلمَکُن که آن گلِ خندان به رای خویشتن است

۵به مُشکِ چین و چِگِل نیست بویِ گُل مُحتاجکه نافه‌هاش ز بندِ قَبایِ خویشتن است

۶مرو به خانهٔ اربابِ بی‌مُروتِ دهرکه گنجِ عافیتت در سرایِ خویشتن است

۷بسوخت حافظ و در شرطِ عشقبازی اوهنوز بر سرِ عهد و وفایِ خویشتن است