دل سراپردهٔ محبتِ اوست

۱دل سراپردهٔ محبتِ اوستدیده آیینه‌دارِ طلعت اوست

۲من که سر در نیاورم به دو کونگردنم زیرِ بارِ منتِ اوست

۳تو و طوبی و ما و قامتِ یارفکرِ هر کس به قدرِ همتِ اوست

۴گر من آلوده‌دامنم چه عجبهمه عالم گواهِ عصمتِ اوست

۵من که باشم در آن حرم که صباپرده‌دارِ حریمِ حُرمتِ اوست

۶بی خیالش مباد منظرِ چشمزآن که این گوشه جایِ خلوتِ اوست

۷هر گلِ نو که شد چمن‌آرایزَ اثر رنگ و بویِ صحبتِ اوست

۸دورِ مجنون گذشت و نوبتِ ماستهر کسی پنج روز، نوبتِ اوست

۹مُلکَتِ عاشقیّ و گنجِ طربهر چه دارم ز یُمنِ همتِ اوست

۱۰من و دل گر فدا شدیم چه باک؟غرض اندر میان سلامتِ اوست

۱۱فقرِ ظاهر مبین که حافظ راسینه گنجینهٔ محبتِ اوست