اگر چه عرض هنر پیشِ یار بی‌ادبی‌ست

بیت ۱اگر چه عرض هنر پیشِ یار بی‌ادبی‌ست / زبان خموش، ولیکن دهان پُر از عربی‌ست

هرچند عرضه هنر نزد یار بی‌ادبی است، زبانم خاموش است ولی دهانم پر از سخن (عربی: سخن فصیح).

بیت ۳در این چمن گلِ بی خار کس نچید، آری / چراغِ مصطفوی با شرارِ بولَهَبی‌ست

در این چمن کسی گل بی‌خار نچید؛ آری، چراغ پیامبر هم با شراره ابولهب همراه بود.

بیت ۴سبب مپرس که چرخ از چه سِفله‌پرور شد / که کام‌بخشی او را بهانه بی‌سببی‌ست

مپرس چرا آسمان فرومایه‌پرور شد؛ بهانه کام‌بخشی او بی‌سببی است.

بیت ۸بیار می که چو حافظ هزارم استظهار / به گریهٔ سحری و نیازِ نیم‌شبی‌ست

می بیاور که مانند حافظ، هزار پشتوانه‌ام به گریه سحرگاهی و نیاز نیمه‌شبی است.