صوفی بیا که آیِنِه، صافی‌ست جام را

بیت ۳عَنقا، شِکارِ کَس نَشَوَد، دام بازچین / کآنجا، همیشه، باد به دست است، دام را

عنقا صید کسی نمی‌شود؛ دام را جمع کن که آنجا دام جز باد چیزی به دست نمی‌آورد. حقیقت را با دام زیرکی نمی‌توان گرفت.

بیت ۴دَر بَزمِ دُور، یک‌دو قدح دَرکَش و برو / یَعنی طَمَع مَدار وِصالِ مُدام را

در بزم روزگار یکی دو جام بنوش و برو؛ یعنی انتظار وصال همیشگی نداشته باش.

بیت ۶در عِیشِ نَقد کوش که چون آبخَور نَمانْد / آدَم بِهِشت، روضِهٔ دارُالسَّلام را

در عیش نقد بکوش، که آدم هم وقتی آب‌خورش تمام شد، باغ بهشت را از دست داد.

بیت ۸«حافظ» مُریدِ جامِ مِی است، ای صبا! برو! / وز بنده بندگی بِرَسان شِیخِ جام را!

«شیخ جام» هم به شیخ احمد جام، عارف سده پنجم، اشاره دارد و هم به «جام می»؛ ایهامی ظریف.