ساقیا برخیز و دَردِه جام را

بیت ۲ساغرِ مِی بر کَفَم نِه تا ز بَر / بَرکِشَم این دلقِ اَزرَق‌فام را

ساغر را به دستم بده تا این خرقه کبودرنگ، نشانه زهد ظاهری، را از تن بیرون آورم.

بیت ۵دودِ آهِ سینهٔ نالانِ من / سوخت این افسردگانِ خام را

دود آه سینه نالان من، افسردگانِ خام را هم سوزاند؛ یعنی حتی بی‌خبران از عشق را به درد آورد.

بیت ۸ننگرد دیگر به سرو اندر چمن / هرکه دید آن سروِ سیم‌اندام را

هر که آن سرو سیم‌اندام را دید، دیگر به سرو چمن نگاه نمی‌کند.

بیت ۹صبر کن حافظ به سختی روز و شب / عاقبت روزی بیابی کام را

ای حافظ، در سختی شب و روز صبر کن؛ سرانجام روزی به آرزویت می‌رسی.