دیدی که یار، جُز سَرِ جور و سِتَم نَداشت

بیت ۲یا رَب مَگیرَش اَرْچِه دِلِ چون کَبوتَرَم / اَفْکَنْد و کُشْت و عِزَّتِ صِیْدِ حَرَم نَداشت

خدایا بر او سخت مگیر، هرچند دل کبوترمانند مرا انداخت و کشت و حرمت صید حرم را نگه نداشت. شکار در حرم مکه حرام است.

بیت ۳بَر مَن، جَفا زِ بَخْتِ مَن آمَد وَگَرنَه یار / حاشا که رَسْمِ لُطْف و طَریقِ کَرَم نَداشت

جفا از بخت خودم بر من آمد، وگرنه یار، حاشا، رسم لطف و کرم را داشت.

بیت ۵ساقی بیار بادِه و با مُحْتَسِب بِگو / اِنْکارِ ما مَکُن که چُنین جام، جَم نَداشت

ساقی باده بیاور و به محتسب بگو ما را انکار مکن، که چنین جامی حتی جمشید نداشت.

بیت ۷«حافظ»! بِبَر تو گویِ فِصاحَت که مُدَّعی / هیچش هُنَر نَبود و خَبَر نیز هَم نَداشت

حافظ، تو گوی فصاحت را ببر، که مدعی هیچ هنر و آگاهی نداشت.