خیام · رباعی شماره ۲۱
تا چند زنم به روی دریاها خشت
تا چند زنم به روی دریاها خشتبیزار شدم ز بت‌پرستان کنشت
خیام! که گفت «دوزخی خواهد بود.»؟که رفت به دوزخ و که آمد ز بهشت؟
معنی رباعی
راز هستیشاعر از کارهای بیهوده (خشت زدن بر دریا) و از ریاکاران خسته شده و می‌پرسد چه کسی با یقین گفته دوزخی هست؟ چه کسی به دوزخ رفته و چه کسی از بهشت برگشته که خبر آورده باشد؟ پرسش از دانسته‌های قطعی درباره‌ی جهان دیگر، از جسورانه‌ترین مضمون‌های خیام است.
- خشت زدن بر دریا
- کار بیهوده
- کنشت
- پرستشگاه یهودیان یا گبران؛ در اینجا جای ریاکاران
اشتراک رباعی
متن بر پایه‌ی انتخاب و تصحیح فروغی و غنی، به نقل از گنجور. معنی و شرح از گلپسر است.