خیام · رباعی شماره ۳
قرآن که مهین کلام خوانند آن را
قرآن که مهین کلام خوانند آن راگهگاه نه بر دوام خوانند آن را
بر گِردِ پیاله، آیتی هست مقیمکاندر همه جا مدام خوانند آن را
معنی رباعی
پند و نقد ریاقرآن را که بزرگترین سخن میدانند، مردم فقط گاهگاه میخوانند؛ اما بر لبهی پیاله «آیتی» هست که همیشه خوانده میشود. شاعر با بازی با واژهی «مدام» (هم «همیشه» و هم «شراب») به ریای کسانی طعنه میزند که دینداریشان گاهبهگاه است.
- مهین
- بزرگترین
- مقیم
- پایدار، همیشگی
- مُدام
- همیشه؛ و نیز از نامهای شراب
اشتراک رباعی
متن بر پایهی انتخاب و تصحیح فروغی و غنی، به نقل از گنجور. معنی و شرح از گلپسر است.