خیام · رباعی شماره ۱۰۲
ای دل غم این جهان فرسوده مخور
ای دل غم این جهان فرسوده مخوربیهوده نه‌ای غمان بیهوده مخور
چون بوده گذشت و نیست نابوده پدیدخوش باش غم بوده و نابوده مخور
معنی رباعی
غنیمت شمردن دمای دل، غم این جهان فرسوده را مخور؛ تو بیهوده آفریده نشده‌ای، پس غم‌های بیهوده نخور. گذشته گذشت و آینده هنوز پیدا نیست؛ شاد باش و غم گذشته و آینده را مخور.
- بوده
- گذشته
- نابوده
- آنچه هنوز نیامده
اشتراک رباعی
متن بر پایه‌ی انتخاب و تصحیح فروغی و غنی، به نقل از گنجور. معنی و شرح از گلپسر است.