خیام · رباعی شماره ۱۱۵
جامی است که عقل آفرین می‌زندش
جامی است که عقل آفرین می‌زندشصد بوسه ز مهر بر جبین می‌زندش
این کوزه‌گر دهر چنین جام لطیفمی‌سازد و باز بر زمین می‌زندش
معنی رباعی
خاک و کوزهجامی است (آدمی) که خرد بر آن آفرین می‌گوید و از مهر صد بوسه بر پیشانی‌اش می‌زند؛ اما این کوزه‌گر روزگار چنین جام ظریفی را می‌سازد و دوباره بر زمین می‌کوبد.
- جبین
- پیشانی
- دهر
- روزگار
اشتراک رباعی
متن بر پایه‌ی انتخاب و تصحیح فروغی و غنی، به نقل از گنجور. معنی و شرح از گلپسر است.