خیام · رباعی شماره ۸
ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریست
ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریستبی بادهٔ گلرنگ نمی‌باید زیست
این سبزه که امروز تماشاگه ماستتا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست!
معنی رباعی
خاک و کوزهابر بهاری بر سبزه بارید و شاعر می‌گوید بی شادی نباید زیست؛ زیرا این سبزه‌ای که امروز تماشاگاه ماست، روزی از خاک ما خواهد رویید و معلوم نیست تماشاگاه چه کسی شود.
- باده‌ی گلرنگ
- شراب سرخ
اشتراک رباعی
متن بر پایه‌ی انتخاب و تصحیح فروغی و غنی، به نقل از گنجور. معنی و شرح از گلپسر است.