خیام · رباعی شماره ۱۴۰
رفتم که در این منزلِ بیداد بُدَن
رفتم که در این منزلِ بیداد بُدَندر دست نخواهد بجز از باد بُدَن
آن را باید به مرگِ من شاد بُدَنکز دستِ اجل تواند آزاد بُدَن
معنی رباعی
گذر عمرشاعر می‌گوید رفتم، زیرا دانستم که از ماندن در این منزل بیداد جز باد چیزی به دست نمی‌آید. تنها کسی باید از مرگ من شاد باشد که خود بتواند از دست مرگ آزاد بماند.
- بُدَن
- بودن
- بیداد
- ستم
اشتراک رباعی
متن بر پایه‌ی انتخاب و تصحیح فروغی و غنی، به نقل از گنجور. معنی و شرح از گلپسر است.