خیام · رباعی شماره ۱۴۸

نتوان دل شاد را به غم فرسودن

نتوان دل شاد را به غم فرسودنوقت خوش خود به سنگ محنت سودن

کس غیب چه داند که چه خواهد بودنمِیْ باید و معشوق و به کام آسودن

معنی رباعی

نمی‌توان دل شاد را با غم فرسوده کرد و وقت خوش را بر سنگ رنج سایید. کسی از آینده‌ی پنهان خبر ندارد؛ پس باید شاد بود و به کام دل آسود.

متن بر پایه‌ی انتخاب و تصحیح فروغی و غنی، به نقل از گنجور. معنی و شرح از گلپسر است.