پرش به محتوا
گلپسر

خیام · رباعی شماره ۱۷۲

در گوشِ دلم گفت فلک پنهانی

در گوشِ دلم گفت فلک پنهانی«حکمی که قضا بُود، ز من می‌دانی؟»

در گردش خویش اگر مرا دست بُدیخود را برهاندمی ز سرگردانی

معنی رباعی

گله از روزگار

آسمان پنهانی در گوش دلم گفت: فرمانی را که تقدیر است، از من می‌دانی؟ اگر در گردش خودم اختیاری داشتم، خودم را از این سرگردانی می‌رهاندم. یعنی گله از آسمان بی‌جاست، که او هم گرفتار است.

قضا
تقدیر
دست بودن
اختیار داشتن

متن بر پایه‌ی انتخاب و تصحیح فروغی و غنی، به نقل از گنجور. معنی و شرح از گلپسر است.