خیام · رباعی شماره ۵۷
آن‌کس که زمین و چرخ و افلاک نهاد
آن‌کس که زمین و چرخ و افلاک نهادبس داغ که او بر دل غمناک نهاد
بسیار لب چو لعل و زلفین چو مشکدر طبل زمین و حقهٔ خاک نهاد
معنی رباعی
گله از روزگارآن که زمین و آسمان‌ها را بنیاد نهاد، بر دل‌های غمگین بسیار داغ گذاشت و لب‌های لعل‌گون و زلف‌های مشکین بسیاری را در صندوق و حقه‌ی خاک پنهان کرد.
- زلفین
- دو زلف
- حقه
- جعبه‌ی کوچک
اشتراک رباعی
متن بر پایه‌ی انتخاب و تصحیح فروغی و غنی، به نقل از گنجور. معنی و شرح از گلپسر است.