خیام · رباعی شماره ۳۸
عمری‌ست مرا تیره و کاری‌ست نه راست
عمری‌ست مرا تیره و کاری‌ست نه راستمحنت همه افزوده و راحت کم و کاست
شکر ایزد را که آنچه اسباب بلا‌ستما را ز کس دگر نمی‌باید خواست
معنی رباعی
گله از روزگارشاعر از عمری تیره و کارهایی ناراست می‌نالد که رنجش بیشتر و آسایشش کمتر شده است، و با طنزی تلخ خدا را شکر می‌کند که دست‌کم اسباب بلا را از کس دیگری نباید خواست؛ خودش به اندازه‌ی کافی دارد.
- محنت
- رنج
- کم و کاست
- کاهش یافته
اشتراک رباعی
متن بر پایه‌ی انتخاب و تصحیح فروغی و غنی، به نقل از گنجور. معنی و شرح از گلپسر است.