خیام · رباعی شماره ۴۰
گر شاخِ بقا ز بیخِ بختت رُسْته‌ست
گر شاخِ بقا ز بیخِ بختت رُسْته‌ستور بر تنِ تو، عُمْر، لباسی چُسْت است
در خیمهٔ تن که سایبانی‌ست تو راهان تکیه مکن که چارمیخش سُسْت است
معنی رباعی
گذر عمراگر شاخه‌ی ماندگاری از ریشه‌ی بختت روییده و عمر چون لباسی برازنده بر تنت نشسته، به این خیمه‌ی تن که سایبان توست تکیه نکن، زیرا میخ‌هایش سست است.
- چُست
- برازنده، اندازه
- چارمیخ
- چهار میخی که خیمه را نگه می‌دارد؛ کنایه از چهار عنصر تن
اشتراک رباعی
متن بر پایه‌ی انتخاب و تصحیح فروغی و غنی، به نقل از گنجور. معنی و شرح از گلپسر است.