خیام · رباعی شماره ۴۵
می‌خوردن و شادبودن، آیینِ من است
می‌خوردن و شادبودن، آیینِ من استفارغ‌بودن ز کفر و دین، دینِ من است
گفتم به عروسِ دهر: «کابینِ تو چیست؟»گفتا: «دلِ خُرَّمِ تو، کابینِ من است»
معنی رباعی
غنیمت شمردن دمشاعر شادی را آیین خود می‌خواند و آزادی از جدال کفر و دین را دین خود. از «عروس روزگار» می‌پرسد مهریه‌ات چیست و او پاسخ می‌دهد: دل شاد تو. یعنی تنها چیزی که این جهان از ما می‌خواهد، شاد زیستن است.
- دهر
- روزگار
- کابین
- مهریه
اشتراک رباعی
متن بر پایه‌ی انتخاب و تصحیح فروغی و غنی، به نقل از گنجور. معنی و شرح از گلپسر است.