خیام · رباعی شماره ۵۳
چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ
چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخپیمانه چو پر شود چه بغداد و چه بلخ
می نوش که بعد از من و تو ماه بسیاز سَلخ به غُرّه آید از غُرّه به سلخ
معنی رباعی
گذر عمروقتی عمر به پایان برسد، شیرین و تلخ یکی است؛ وقتی پیمانه پر شد، بغداد و بلخ یکی است. شاد باش، که پس از ما ماه بارها از آخر ماه به آغاز ماه و از آغاز به آخر خواهد رسید.
- پیمانه پر شدن
- کنایه از پایان عمر
- سَلخ
- روز آخر ماه قمری
- غُرّه
- روز اول ماه قمری
اشتراک رباعی
متن بر پایه‌ی انتخاب و تصحیح فروغی و غنی، به نقل از گنجور. معنی و شرح از گلپسر است.