پرش به محتوا
گلپسر

خیام · رباعی شماره ۷۰

بر من قلم قضا چو بی من رانند

بر من قلم قضا چو بی من رانندپس نیک و بدش ز من چرا می‌دانند

دی بی من و امروز چو دی بی من و توفردا به چه حجتم به داور خوانند

معنی رباعی

راز هستی

وقتی قلم سرنوشت را بی‌حضور من بر من رانده‌اند، چرا نیک و بدش را از من می‌دانند؟ دیروز بی من گذشت و امروز هم چون دیروز؛ پس فردا با چه دلیلی مرا به داوری می‌خوانند؟ پرسشی جسورانه درباره‌ی جبر و مسئولیت.

قلم قضا
قلمی که سرنوشت را می‌نویسد
حجت
دلیل
داور
داور روز جزا

متن بر پایه‌ی انتخاب و تصحیح فروغی و غنی، به نقل از گنجور. معنی و شرح از گلپسر است.