خیام · رباعی شماره ۷۴
چون روزی و عمر بیش و کم نتوان کرد
چون روزی و عمر بیش و کم نتوان کرددل را به کم و بیش دُژَم نتوان کرد
کارِ من و تو چنان‌که رایِ من و توستاز موم به دستِ خویش هم نتوان کرد
معنی رباعی
گله از روزگارچون روزی و عمر را نمی‌توان کم یا زیاد کرد، نباید دل را برای کم و زیادش افسرده کرد. کار ما چنان‌که می‌خواهیم، حتی با موم در دست خودمان هم شکل نمی‌گیرد.
- دژم
- افسرده، غمگین
اشتراک رباعی
متن بر پایه‌ی انتخاب و تصحیح فروغی و غنی، به نقل از گنجور. معنی و شرح از گلپسر است.